ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΠΟΧΩΡΙΟΥ

       Στη ΒΔ πλευρά του Νομού Έβρου και 30 περίπου χιλιόμετρα δυτικά του Διδυμοτείχου , βρίσκεται το ΄΄Αλεποχώρι΄΄ .

      Χτισμένο πάνω στην πλαγιά ανάμεσα στην κοιλάδατου Ερυθροποτάμου και της Οριογραμμής Βουλγαρίας – Ελλάδας , φαντάζει καταπράσινο τοπίο με τα πέτρινα σπίτια του και τα όμορφα περιβόλια του . Καράβι που αρμενίζει μέσα στα χρυσοκίτρινα χωράφια  του , τους καταπράσινους αμπελώνες του , τα  γεμάτα βελανιδιές δάση του , τα γάργαρα νερά  που κυλούν στις ρεματιές του , ανεμοδαρμένο από το δροσερό αεράκι της παγωμένης οροσειράς της Ροδόπης έρχεται από τα βάθυ των αιώνων κουβαλώντας την ιστορία του .

    Από τις μαρτυρίες τις ιστορικές που υπάρχουν καθώς και από την παράδοση στο χωριό φαίνεται ότι το ΄΄Αλεποχώρι ΄΄ είναι ένα από τα αρχαιότερα χωριά της περιοχής Δδυμοτείχου . Η παράδοση λέει ότι το χωριό ήταν πολύ μεγάλο με 800 περίπου σπίτια . Στην άκρη του χωριού κοντά στον ΄΄τσισμέ΄΄  ζούσε ένας Καλόγερος ολομόναχος . Οι κάτοικοι τον συντηρούσαν προσφέροντάς τον φαγητό . Την εποχή εκείνη στη θέση ΄΄Γιαλαδαρκή΄΄ γινόταν μεγάλο παζάρι . Εκεί υπήρχε μια μεγάλη βρύση . Το νερό ερχόταν με ΄΄κιούγκια΄΄ από την Αγία Παρασκευή .Τα κιούγκια βρέθηκαν με πρόσφατες ανασκαφές . Κάποια μέρα μια γυναίκα  απ΄το χωριό δεν πήγε φαγητό στον Καλόγερο . Τότε αυτός την καταράστηκε και μαζί μ΄αυτήν ολόκληρο το χωριό . Σε λίγες μέρες χτύπησε τους κατοίκους χολέρα-πανούκλα και πέθαναν πολλοί άνθρωποι . Οι περισσότεροι είναι θαμμένοι στη θέση ΄΄Αμπέλια΄΄  όπου μέχρι και σήμερα σώζονται νεκροταφεία . Πολλοί κάτοικοι έφυγαν και έμειναν μόνο επτά οικογένειες . Σιγά σιγά όμως το χωριό πάλι μεγάλωσε . Δύο καλντερίμια που σώζονται μέχρι και σήμερα οδηγούσαν προς την παλιά εκκλησία και τον ΄΄τσισμέ΄΄  .

  Στην εποχή της Τουρκοκρατίας , το χωριό ονομαζόταν : ''Μπας Καρά Μπουνάρ'' που σημαίνει ''Μαύρο Βαθή Πηγάδι'' . Απ'ότι λένε οι γεροντότεροι το νερό των πηγαδιών που υπήρχαν ήταν μαύρο και πικρό .

 Έξω από το χωριό που κατοικούσαν οι Χριστιανοί και το οποίο ήταν πολύ μεγάλο γιατί συνεχώς ανακαλύπτονται κεραμίδια , πέτρες , κιουγκια για νερό ( που μαρτυράν το μέγεθος του ) και σε απόσταση ενός περίπου χιλιομέτρου υπήρχε τούρκικο χωριό όπου έμενε ο Μπέης με τη φρουρά του , τους αράπηδες και κάποιους άλλους Τούρκους . Το χωριό των Τούρκων ήταν ακριβώς εκεί που είναι σήμερα η οριογραμμη που χωρίζει το χωριό από τη Βουλγαρία .

  Η καταπίεση από τους Τούρκους ήταν καθημερινή με όλα τα γνωστά επακόλουθα ( παιδομάζωμα , αρπαγή αγαθών , φόροι και αλλά ) . Ένα από τα χειρότερα δεινά των κατοίκων από τους Τούρκους ήταν ότι : Οι ΤουρκοΑράπηδες έπαιρναν την πρώτη νύχτα του γάμου τη νύφη από το γαμπρό . Το γεγονός αυτό είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος και η πιο εξευτελιστική πράξη σε κάθε νέο ζευγάρι που παντρευόταν . Η νύφη περνούσε μαρτυρικές ώρες ομαδικού βιασμού και βιασμού της προσωπικοτητάς της . Αυτό διήρκήσε για πολλά χρόνια .

  Κάποια στιγμή όμως οι νέοι του χωριού δεν άντεξαν περισσότερα .

Συννενοήθηκαν και αποφάσισαν , μια επιτροπή από τρεις νεαρούς , να ξεκινήσει από το χωριό και να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη , όπου ήταν η έδρα του Σουλτάνου . Εκεί θα επιδίωκε να συναντηθεί μαζί του για να εκθέσει το πρόβλημα αυτό που τους βασάνιζε εδώ και χρόνια . Ορίστηκαν τρεις νέοι και ξεκίνησαν με πολλές προφυλάξεις να πάνε στην Κωνσταντινούπολη . Μέσω των τουρκικών φυλακίων και χωριών μπαίνοντας στην Ανατολική Θράκη μετά από πολλές μέρες έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη .

  Την ημέρα που 'φτασαν στην Πόλη , λέει η παράδοση , γινόταν μια εκδήλωση όπου θα παρευσισκόταν ο Σουλτάνος . Οι άκρες του δρόμου ήταν γεμάτη κόσμο . Οι τρεις νεαροί θέλοντας να τραβήξουν την προσοχή του , ώρα που θα περνούσε από μπροστά τους αφού μπήκαν μέσα στο πλήθος , σκέφτηκαν και σήκωσαν στα χέρια τους τρεις τενεκέδες με φωτιά πολύ ψηλά .

  Περνώντας ο Σουλτάνος αντιλήφθηκε την παρουσία τους και τους κάλεσε στο παλάτι να του εκφράσουν το προβλημά τους . Όταν έγινε η συνάντηση του διηγηθηκαν όλα όσα συνέβαιναν στο χωριό . Εξαγριωθηκε τότε ο Σουλτάνος και διέταξε έναν Τούρκο αξιωματικό με ισχυρή φρουρά να επισκεφθεί το χωριό και αν πράγματι συνέβαινε αυτό που του διηγηθηκαν να τιμωρήσει τους ομοθρησκους του . Την ώρα που ετοιμάστηκαν να φύγουν οι νέοι αφού τον ευχαρίστησαν , τους ζήτησε να του λύσουν την απορία , πως κατόρθωσαν να φτάσουν στην Πόλη , χωρίς να γινούν αντιληπτοί από τα τουρκικά φυλάκια . Εκείνοι του είπαν πως ήρθαν με πολλές προφυλάξεις , κρυβομενοι και παραπλανώντας τους στρατιώτες με διάφορους πονηρούς τρόπους . Τότε ο Σουλτάνος τους αποκάλεσε ''τιλκικ'' (αλεπού) και από τότε το χωριό πήρε την τουρκική ονομασι: ''τιλκικιοϊ'' .

  Όταν επεστρψαν οι νέοι στο χωριό , διηγήθηκαν τα πάντα στους συγχωριανούς και περίμεναν την άφιξη της τουρκικής φρουράς για να ερευνήσει το θέμα .

  Σε λίγες μέρες έφτασε ο αξιωματικός με τους στρατιώτες του και αφού βεβαιώθηκε ότι πράγματι συνέβαινε αυτό με την αρπαγή της νύφης , την πρώτη νύχτα του γάμου , διέταξε τους στρατιώτες του και σκότωσαν τον Μπέη με τους Αράπηδες και όλους όσους εμπλέκονταν σ'αθυην την υπόθεση .

  Δύο γέροι Τούρκοι κατάφεραν να διαφύγουν . Ο ''Ακσακάλ'' που σημαίνει ''άσπρα γενιά '' και ο ''Αμπντουλάχ''  . Αυτοί έφυγαν και ίδρυσαν αντίστοιχα τα χωριά ''Ακσακάλ''-(Πολια ) και ''Αμπντουλα-(Αβδέλλα) .

  Έτσι για πολλά χρόνια το χωριό ονομαζόταν ''Τιλκικιοϊ'' και μετά την απελευθέρωση πήρε το Ελληνικό όνομα ''Αλεποχωρι''

  Υπάρχει και η δεύτερη εκδοχή ότι πήρε το όνομα από τις πολλές αλεπούδες που υπήρχαν στην περιοχή , αλλά ισχυρότερη είναι την πρώτη που μεταφέρεται εδώ και πολλά χρόνια από στόμα σε στόμα .

  Την εποχή της Τουρκοκρατίας όλα τα σκέπαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά . Η σκλαβιά στο χωριό διήρκήσε παρά πολλά χρόνια . Τουρκοπατηθηκε περί του 1350 όταν αλωθηκε και η Ανδριανουπολη .

  Αργότερα το χωριό κατακτήθηκε από τους Βούλγαρους . Το 1920 , μετά την απελευθέρωση της Θράκης άρχισε να παίρνει τη σύγχρονη μορφή του . Το 1922 ύστερα από τη Μικρασιατική καταστροφή , ήρθαν πολλές οικογένειες προσφύγουν ( 22 οικογένειες ) . Έχτισαν τα σπίτια τους και τους δόθηκαν κτήματα για καλλιέργια , από την έκταση του χώρου . Σήμερα πρόσφυγες δεν υπάρχουν στο χωριό παρά ελάχιστοι . Οι περισσότεροι έχουν φύγει προς Θεσσαλονίκη και Αθήνα . Η Ιταλική και η Γερμανική κατοχή , άφησε τα σημαδισημάδια της στο χωριό .

  Αρκετά παλικάρια του χωριού πολέμησαν στα βουνά της Αλβανίας στο έπος του 1940 όπως και στη Μικρασιατική καταστροφή . Το χωριό αρκετά ταλαιπωρήθηκε την περίοδο του εμφυλίου πολέμου 1946-1949 επιδη ήταν δίπλα στη Βουλγαρία . Έγινε σημείο πολλών συγκρούσεων της εμφυλιας διαμάχης . Πολλές φορές εκκενωθηκε , είχε σε αρκετά θύματα στον εμφύλιο πόλεμο . Μετά τον εμφύλιο προσπάθησε να ανασυγκροτηθεί και το κατόρθωσε .

   Τα σύνορα τα υπάρχοντα , χαρακτηκαν μετά τις συνθήκες του Ελληνικού κράτους με τη Βουλγαρία-Τουρκία . Η μέχρι πρότινος κοινότητα Αλεποχωρίου αποτελείται από 25000 περίπου στρέμματα , από τα οποία 12000 είναι καλλιεργήσιμα και τα υπόλοιπα δάση . Με αγώνες που εκανανοι κάτοικοι αρκετή έκταση του δημοσίου άλλαξε καθεστώς και έγινε κοινοτική . Δύο μεγάλοι αναδασμοί έγιναν το 1960 και το 1990 . Πολλοί κάτοικοι έχουν στα χέρια τους συμβόλαια αγοράς χωραφιών από Τούρκους τσιφλικάδες .

  τη δεκαετία του 1960 αρκετοί κάτοικοι μετανάστευσαν στο εσωτερικό της χώρας ( Αθήνα-Θεσσαλονίκη) και στο εξωτερικό ( Γερμανια-Βελγιο-Αμερικη-Αυστραλια) .



ΠΗΓΗ : Εργασία της Αρβανιτούδη Νικολέττας 1999